Dit resulteert enerzijds in een steeds strengere verkeerswetgeving en anderzijds in een grotere ‘pakkans’.

Voor de meeste kleinere verkeersovertreding ontvangt U een minnelijke schikking (o.a. voor parkeerovertreding, beperkte snelheidsovertreding, beperkte alcoholintoxicatie, …). Zo U deze tijdig betaalt, wat steeds de boodschap is (tenzij de overtreding ernstig kan worden betwist), zijn er geen verdere gevolgen aan verbonden.

Voor zwaardere verkeersovertredingen (o.a. zware snelheidsovertredingen, vluchtmisdrijf, alcoholintoxicatie en dronkenschap) daarentegen volgt er steeds een dagvaarding voor de politierechtbank.

Deze dagvaarding of pro justitia om te verschijnen voor de politierechtbank wordt U betekend door een gerechtsdeurwaarder en bevat dag, uur en plaats waar U moet verschijnen voor de rechtbank.

Een advocaat kan U met raad en daad bijstaan en U vertegenwoordigen voor de rechtbank zodat U niet zelf in persoon dient te verschijnen.

In de meeste gevallen worden de kosten van de advocaat daarenboven nog integraal ten laste genomen door de rechtsbijstandsverzekeraar die in de meeste autopolissen begrepen zitten. Op deze manier heeft U zelf geen kosten aan de bijstand van een raadsman.

Zonder het afsluiten van een huwelijkscontract (wat nog altijd eerder regel dan uitzondering is), huwen deze personen onder het wettelijk stelsel (zijnde het stelsel dat krachtens de wet toepasselijk is op het huwelijksvermogen zo de partners zelf geen afzonderlijk huwelijkscontract sluiten zoals bijvoorbeeld een stelsel van scheiding van goederen).

In het wettelijk stelsel zullen de goederen die de partijen voor het huwelijk bezaten (b.v. de hierboven vermelde bouwgrond) deel blijven uitmaken van het eigen vermogen van de betreffende partner en niet deel uitmaken van het gemeenschappelijk huwelijksvermogen.

Een vaak voorkomend probleem doet zich dan voor als de gehuwden besluiten op de bouwgrond van één van hen de gezinswoning te bouwen.

Via het recht van natrekking wordt de partner die de bouwgrond bezat voor het huwelijk ook onmiddellijk eigenaar van de woning (opstallen) die er gemeenschappelijk op gebouwd worden. Niet zelden wordt de bouw van de woning gefinancierd met een lening die door beide partijen wordt aangegaan bij een financiële instelling.

Met andere woorden, de huwgemeenschap bouwt met gemeenschappelijk geld (lening) op eigen grond van één van de partners zodat deze partner onmiddellijk ook eigenaar wordt van het geheel.

In het geval van een echtscheiding, zal dus de partner die de grond reeds vόόr het huwelijk bezat eigenaar van de woning blijven en enkel de helft van de waarde van het gebouw aan de andere partner dienen te betalen. Eén en ander geeft niet zelden aanleiding tot ernstige discussies tussen de voormalige echtelieden betreffende de exacte waarde van de grond en opstallen.

Kan dit nu worden vermeden?

Via de notaris kan er voorafgaandelijk het huwelijk een huwelijkscontract worden opgesteld waarbij de grond door de ene partner wordt ingebracht in de huwgemeenschap. Op deze wijze wordt de bouwgrond gemeenschappelijk en zoöok de woning die er nadien op wordt gebouwd.

Is dit een ideale oplossing?

In geval van een latere echtscheiding zeker niet. De bouwgrond werd ingebracht in de huwgemeenschap waardoor beide partijen de helft zullen ontvangen van de waarde van de volledige woning bij verdeling van het gemeenschappelijk vermogen.

In dit geval is de grond dus voor de helft geschonken door de partner die de grond vόόr het huwelijk reeds bezat aan de andere partner.

Onnodig te zeggen dat deze heel gefrustreerd zal achterblijven.

Kan dit worden vermeden?

Dit kan door het inbouwen van een beding van terugname.

Zodat de partner die de grond in de huwgemeenschap heeft ingebracht deze na het huwelijk ook kan terugnemen.

In dat geval zal opnieuw de grond en het gebouw eigendom worden van de partner die de grond heeft ingebracht op basis van het hierboven vermelde principe van natrekking zodat er best in het huwelijkscontract wordt opgenomen dat de terugname in geld gebeurt.

Bij de verkoop van het onroerend goed na echtscheiding ontvangt de ene partner de waarde van de grond + de helft van de waarde van de opstallen (gebouw) en de andere partner alleen de helft van de waarde van het gebouw.

Welke voor- en nadelen zijn er aan beide vormen verbonden?

Wettelijke samenwoning

Sinds de wet van 23 november 1998 werd de wettelijke samenwoning ingevoegd in het Belgische Burgerlijk Wetboek (artikelen 1475 – 1479 B.W.).

Voor het aangaan van deze vorm van samenleven is er geen enkel wettelijk beletsel gebaseerd op verwantschap zodat deze vorm van samenwonen ook openstaat voor bijvoorbeeld een broer en zus.

Hoe?

Door het afleggen van een verklaring die overhandigd wordt aan de ambtenaar van de burgerlijke stand van de gemeenschappelijke woonplaats.

Hiervan zal door deze ambtenaar melding worden gemaakt in het bevolkingsregister.

Gevolgen?

Geen persoonrechtelijke gevolgen zodat er geen plicht is tot samenwoning, getrouwheid, hulp en bijstand.
Bescherming van de gezinswoning.
Bijdrageverplichting in de lasten van het samenwonen naar evenredigheid van de mogelijkheden van de partijen.
Hoofdelijke gehoudenheid van beide partners voor de huishoudschulden.
De vermogensverhouding tussen de wettelijk samenwonenden wordt bepaald afhankelijk van het feit of één van beide partners zijn exclusieve eigendom kan bewijzen:
° Elk van de wettelijk samenwonenden behoudt de goederen waarvan hij/zij de eigendom kan bewijzen (bv. door facturen op naam van één van de partijen), de inkomsten uit deze goederen en de opbrengsten uit arbeid.

° De goederen waarvan geen van beide wettelijk samenwonenden de exclusieve eigendom kan bewijzen (alsmede de inkomsten uit deze goederen) worden wettelijk geacht in onverdeeldheid aan hen beiden toe te behoren.

Naast de hierboven vermelde wettelijke regeling m.b.t. de goederen staat het de wettelijke samenwonende natuurlijk vrijom hun regeling betreffende de wettelijke samenwoning vast te leggen in een overeenkomst (notariële akte).
Langstlevende wettelijk samenwonende verkrijgt (erft) het vruchtgebruik van het onroerende goed dat het gezin tijdens het samenwonen tot gemeenschappelijke verblijfplaats diende en van de daarin aanwezige huisraad.
De familie- en jeugdrechtbank is bevoegd om bij het spaaklopen van een wettelijke samenwoning dringende en voorlopige maatregelen op te leggen.
Beëindiging?

Eén van de partijen treedt in het huwelijk.
Eén van de partijen overlijdt.
Beëindiging in onderlinge toestemming.
Eenzijdig door één van de partijen door het afleggen van een schriftelijke verklaring in handen van de ambtenaar van de burgerlijke stand.
Feitelijke samenwoning

Feitelijke samenwoning is in de praktijk vaak de gebruikelijkste manier van samenleven en wordt ook concubinaat genoemd.

In tegenstelling tot de wettelijke samenwoning is de feitelijke samenwoning, hoewel veelvoorkomend, in ons burgerlijk wetboek niet geregeld. Het wordt nergens verboden noch erkend als specifieke rechtsverhouding.

Gevolgen?

Tussen feitelijk samenwonenden bestaat er geen samenwoningsverplichting, geen getrouwheidsverplichting, geen bijstandsverplichting en geen wettelijke hulpverplichting.
Feitelijk samenwonenden kunnen evenwel contractueel een onderhoudsverplichting tot stand brengen volgens de modaliteiten die zij vrij bepalen zowel voor tijdens als na de samenleving. Zo dit niet is gebeurd zal het bekomen van een onderhoudsuitkering na het beëindigen van de feitelijke samenwoning niet zo evident zijn en moet er vaak een beroep worden gedaan op de rechtsfiguur van de “natuurlijke verbintenis”.
Wat hun goederen betreft ontstaat er tussen feitelijk samenwonenden geen “feitelijke huwelijksgemeenschap”. Iedere partner blijft dan ook eigenaar van de goederen/gelden die hij voor en tijdens het feitelijk samenwonen heeft opgebouwd.
Een partner die gelden heeft geïnvesteerd in een eigen goed van de andere partner- eigenaar kan deze op het einde van de samenwoning proberen terug te vorderen doch één en ander is niet evident. Zo dient deze eisende partner immers een rechtsgrond te kunnen aanhalen om de gelden terug te vorderen (lening, verrijking zonder oorzaak, ed.) wat vaak lange procedures en discussies met zich meebrengt.
BESLUIT

In tegenstelling tot het huwelijk, is bij de wettelijk en (nog veel minder) bij de feitelijke samenwoning, niettegenstaande deze de laatste jaren zeer populaire samenlevingsvormen betreffen, niet alles grondig wettelijke geregeld.

Niet zelden geeft dit bij het beëindigen van een wettelijke dan wel feitelijke samenwoning aanleiding tot grote discussies die vaak zouden kunnen worden vermeden als de partners hun afspraken duidelijk op papier zouden hebben gezet.

Ook hier geldt opnieuw dat een goede raad en tijdig advies van een advocaat later goud waard kan zijn.

Hoewel het gebruik van factuurvoorwaarden algemeen is ingeburgerd dient nog al te vaak te worden vastgesteld dat er vaak met standaardvoorwaarden wordt gewerkt die in het geheel niet aangepast zijn aan de activiteiten van het bedrijf of heersende wetgeving en rechtspraak.

Factuurvoorwaarden voor een zwembadbouwer zullen er immers anders uitzien dan deze van een autoverkoper.

Door onvoldoende aandacht te besteden aan op maat gesneden factuurvoorwaarden verliezen bedrijven vaak geld, zeker wanneer de facturen gerechtelijk dienen te worden ingevorderd wegens wanbetaling.

Wij kijken uw factuurvoorwaarden dan ook na en passen deze aan conform de specifieke noodzaken van uw bedrijf zodat ze hun vruchten afwerpen bij eventuele invorderingsprocedures.

Conform artikel 1730 Burgerlijk Wetboek is het opstellen van een omstandige plaatsbeschrijving evenwel een wettelijke verplichting en moet deze plaatsbeschrijving samen met de huurovereenkomst zelf (in geval van woninghuur) ter registratie worden aangeboden.

Een plaatsbeschrijving is immers een cruciaal element in de bewijslast bij eventuele vermeende huurschade. Hieruit volgt dat deze best zo omstandig mogelijk is en eventueel gestaafd wordt met de nodige foto’s.

De plaatsbeschrijving dient te worden opgesteld op gemeenschappelijke kosten van de huurder en verhuurder.

Is er immers bij de aanvang van de huurovereenkomst geen plaatsbeschrijving opgesteld, ofwel werd er wel één opgesteld maar niet ondertekend, zal het voor de verhuurder zeer moeilijk zijn om op het einde van de huurovereenkomst eventuele huurschade te bewijzen.

Artikel 1731 Burgerlijk Wetboek bepaalt immers uitdrukkelijk dat, zo er geen plaatsbeschrijving werd opgesteld, er wettelijk wordt vermoed dat de huurder het goed in dezelfde staat ontvangen heeft als waarin dit zich bevindt op het einde van de huurovereenkomst.

De verhuurder zal bij het einde van de huurovereenkomst niet kunnen bewijzen dat er door de huurder schade is aangebracht en hij zal de huurwaarborg dan ook dienen terug te betalen aan zijn huurder. In dat geval zal hij zelf opdraaien voor de herstelkost van de aangerichte schade.

Wat als de huurder de plaatsbeschrijving bij aanvang van de huurovereenkomst niet wenst te ondertekenen?
De verhuurder zou in dat geval kunnen overwegen om de sleutels niet te overhandigen en de huurder geen toegang tot het pand te geven.

In ieder geval kan de verhuurder op basis van artikel 1730 Burgerlijk Wetboek binnen de eerste maand van de bewoning, via een verzoekschrift aan de vrederechter vragen om een deskundige aan te stellen die op gemeenschappelijke kosten van beide partijen deze plaatsbeschrijving zal opstellen.

Wat als de huurder op het einde van de huurovereenkomst de plaatsbeschrijving bij uittreden niet wenst te ondertekenen?
De verhuurder moet in dat geval de sleutels niet in ontvangst nemen. De verhuurder kan het pand moeilijk terug in bezit nemen zolang de vermeende huurschade niet op een tegensprekelijke manier (ondertekend door de huurder dus) is vastgesteld.

De schade van de verhuurder kan dus toenemen want het pand is zo lang niet opnieuw verhuurbaar.

In dat geval kan er opnieuw bij de vrederechter een verzoek worden ingediend om een deskundige te laten aanstellen (desnoods via een eenzijdig verzoekschrift bij dringende noodzaak) dan wel kan aan de vrederechter worden gevraagd een plaatsbezoek te bevelen in het betreffende pand.

In ieder geval kunnen veel problemen worden vermeden zo er een correcte en door zowel de huurder als verhuurder ondertekende plaatsbeschrijving wordt opgesteld bij het aangaan van de huurovereenkomst.

De polisvoorwaarden werden U niet overgemaakt door de verzekeraar of U heeft deze niet aandachtig nagelezen.

Op een dag wordt U geconfronteerd met een diefstal. Aan de achterzijde van uw woning bevond zich een raam wat U tijdens de dag op kipstand liet staat om uw kamer te verluchten. Dit raam werd door de dieven opengebroken en ze verschaften zich tijdens uw afwezigheid toegang tot uw woning.

Naast de emotionele schade is er ook aanzienlijke materiële schade en U doet hiervan aangifte bij uw verzekeraar.

Deze weigert evenwel dekking te verlenen op basis van de polisvoorwaarden die uitdrukkelijk stipuleren:

“Wij vestigen uw aandacht op het belang van de preventieverplichtingen. Indien de niet- naleving ervan tot het overkomen van het schadegeval heeft bijgedragen, zullen wij onze tegemoetkoming weigeren.

De verzekerde die in het gebouw woont, moet

Bij afwezigheid alle toegangen tot zijn huis of appartement afsluiten met alle afsluitmiddelen waarmee ze uitgerust zijn.”
De diefstalverzekeraar weigert zijn tussenkomst omdat hij van oordeel is dat U, door het in de kipstand laten van het raam, uw huis niet heeft afgesloten met alle afsluitmiddelen.

Deze zaak werd voorgelegd aan de Hasseltse rechtbank die in haar vonnis d.d. 22.05.2014 oordeelde dat de verzekeraar toch tot tussenkomst gehouden was en dit op o.a. volgende gronden:

“Het betreffende raam stond op kipstand; deze stand is er speciaal op gericht dat het raam afgesloten is, doch dat er nog een kleine opening blijft bestaan, zodat verluchting van de woning mogelijk is. Ondanks deze kipstand, konden de dieven niet gewoon langs dat raam binnenkomen. Het betreffende raam diende toch nog te worden opengebroken, wat duidelijk blijkt uit de foto’s van het raam.”

De verzekeraar tekende hoger beroep aan bij het Hof van Beroep te Antwerpen waarvan de uitspraak later wordt verwacht.

Moraal van dit verhaal: lees steeds aandachtig zowel de algemene als bijzondere polisvoorwaarden!

Noch uzelf noch de leverancier hebben tijd en hij vraagt u om snel de leveringsbon af te tekenen.

Zonder het product ook effectief te hebben uitgepakt (duurt immers te lang) en grondig te hebben nagekeken, ondertekent U in goed vertrouwen deze leveringsbon.

Later bekijkt U het geleverde product aandachtig en stelt vast dat dit foutief is (verkeerde kleur, afmeting) of een zichtbaar gebrek bevat (krassen) en U doet uw beklag blij de verkoper.

De verkoper zal zich op uw handtekening op de leveringsbon beroepen en stellen dat U de koopwaar heeft aanvaard.

De verkoper moet immers overeenkomstig artikel 1642 Burgerlijk Wetboek niet instaan voor gebreken die zichtbaar zijn en door de koper bij de levering kunnen worden vastgesteld.

Op het ogenblik dat de koper de koopwaar aanvaardt, door ondertekening van de leveringsbon bijvoorbeeld, zijn ook de zichtbare gebreken gedekt (voor eventuele verborgen gebreken blijft de verkoper ook na de aanvaarding door de koper aansprakelijk).

De snelle handtekening op de leveringsbon heeft alzo wel een heel verregaande juridische consequentie.

Het advies is daarom ook altijd de geleverde goederen goed op zichtbare gebreken te verifiëren. Zijn deze er niet dan teken je de leveringsbon af. Zijn die er wel dan moeten deze uitvoering op de leveringsbon worden vermeld.

Wat als de bovenstaande situatie zich toch zou voordoen?

Moet je toch onder druk van de leverancier de leveringsbon ondertekenen, vermeld dan na uw handtekening uitdrukkelijk “voor ontvangst, geen nazicht kunnen doen”.

Mochten er een aantal dozen worden geleverd tel dan het aantal en vermeld “voor akkoord met de hoeveelheid van x aantal stuks”. Zo verklaar je U enkel akkoord met het aantal niet met de inhoud.

Zo vermijdt U dat je nadien geen mogelijkheid meer hebt om de levering alsnog te protesteren.